یه عاشق
اندوه شرق
غم تنهایی
زندگی سفید برفی
ساحل
دوست یابی
خزان عشق
گل مریم
من که عاشقم
اشکنان آنلاین

ما عاشقانه پی دلدار می گردیم ،

شراب تلخ نمی نوشیم،

ولی مستانه می گردیم ،

لباس کهنه می پوشیم ،

ولی مردانه می گردیم،

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 23:6 | |

بهانه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مشکل از طاقت دلهاست ،نه از فاصله ها!

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 19:17 | |

عاشقان ایستاده می میرند

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 17:26 | |

صدایم نکنید

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 0:19 | |

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم

وزجان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران

اول به دام آرم ترا و آنگه گرفتارت شوم

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 18:3 | |

تنها گرگها نیستند که لباس میش می پوشند،گاهی پرستوها هم لباس مرغ عشق برتن می کنند،،،،،عاشق که شدی کوچ می کنند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از کسانی که از من متنفرند ممنونم،آنان مرا قوی تر می کنند

از کسانی که مرا دوست دارند ممنونم،آنان قلب مرا بزرگتر می کنند

از کسانی که مرا ترک می کنند ممنونم،به من یاد آوری می کنند که هیچ چیز تا ابد ماندنی نیست

از کسانی که بامن می مانند ممنونم،آنان مفهوم دوست داشتن واقعی را به من می آموزند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پدر دستانش روی شانه پسر قرار داد وپرسید:من قوی ترم یا تو؟

پسر جواب داد:من،برای بار دوم و سوم پدر پرسشش را تکرار کرد

پاسخ پسر همان بود.پدر با ناراحتی از پسر دور شد و باز پرسشش را تکرار کرد ؟

این بارپسر گفت:(تو)پدر گفت چرا آن بار گفتی من؟پسر گفت:آن موقع دستان شماروی شانه هایم بود وپشتم به شما گرم بود حالا که رفتی دیگر قدرتی ندارم

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 18:1 | |

دلسوخته

بگذر ازنی من حکایت می کنم              وز جدایی ها شکایت می کنم

نی کجا این نکته ها آموخته؟                 نی کجا داند،نیستان سوخته؟

بشنو از من ،بهترین راوی منم              راست خواهی ،هم نی وهم نیزنم

نشنو از نی،نی حصیری بیش نیست        بشنو از دل ، دل حریم دلبری است

نی چو سوزد خاروخاکستر شود            دل چو سوزد ،خانه ی دلبر شود

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 18:0 | |

هز جا که رسیدی مکش طرح رفاقت             هر بی سروپایی یار و وفادار نگردد

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 23:55 | |

نارفیقی و پاس دوستی

پاس دوستی

بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی

دشمنی ها کرد با من در لباس دوستی

کوه پا بر جا گمان می کردمش دردا که بود

از حبابی سست بنیان تر اساس دوستی

بس که رنج از دوستان باشد دل آزرده را

جای بیم دشمنی دارد هراس دوستی

جان فدا کردیم و یاران قدر ما نشناختند

کور بادا دیده حق ناشناس دوستی

دشمن خویش رهی کز دوستداران دوروی

دشمنی بینی و خاموشی به پاس دوستی

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 23:42 | |

درد عشق

     همچو گل می سوزم از سودای دل                          آتشی در سینه دارم جای دل                       

 چیست عشق؟آتش به جان افروختن                                  کار آتش نیست غیر از سوختن

عاشقی،خاص دل زار من است                                          شمع عشقم سوختن کار من است

شمع را از ترک جان تشویش نیست                                   عاشقان را فکرجان خویش نیست

طایر غافل اسیر دانه است                                              جان سپردن شیوه ی پروانه است

کس نبیند بی قراری های من                                           نامرادی ها و خواری های من

عمر من روز سیاهی بیش نیست                                      ازوجودم اشک وآهی بیش نیست

حال زارم بین و کار من مپرس                                       از من و از روزگارمن  مپرس

بود عمری برپر ناله ام داغ ها                                         بهر گلی, چون لاله ام

صبح و شامم حسرت آن ماه بود                                      در کنارم اشک و بر لب,آه بود

عمربا آن تند خو می خواستم                                          زندگی را بهر او می خواستم

لیک قدر من نمی دانست, حیف                                       دوست از دشمن نمی دا نست, حیف

نو گل من همدم اغیار بود                                               وز من حسرت نصیبش,عار بود

با وفاداران سر یاری نداشت                                             همچو گل بوی وفاداری نداشت

در رهش شمع وفا افروختم                                              در وفا چون شمع محفل سوختم

در سرم شور جنون مسکن گرفت                                       آتش دل عاقبت در من گرفت

دوستی شد دشمن جان وتنم                                            خوی گرمم گشت برق خرمنم

سودم از سودای دل جز درد نیست                                    غیر اشک گرم و آه سرد نیست

ای دریغ از انتظار من دریغ!                                              وز دل امیدوار من دریغ!

ای دریغا!جان سپاری های من                                        خاکساری ها وخواری های من

آرزوی مهر کرد از او دلم                                                 ای دریغا آرزوی باطلم

جان نکردم در وفا از وی دریغ                                         ای دریغا,ای دریغا,ای دریغ!

گرچه وصلش بر مراد دل نبود                                       یک نفس جانم از او غافل نبود

با غمش هر شب وصالی داشتم                                       با فغان و گریه حالی داشتم

بود هر شب ماه ساغر نوش غیر                                     همچو نرگس مست در آغوش غیر

خون دل خوردم ز مستی های او                                     مردم از دشمن پرستی های او

غم گسارانم همی دادند پند                                             پند کی باشد به مجنون سودمند؟

با دل عاشق نصیحت باطل است                                      «خشت بر دریا زدن بی حاصل است»

الغرض,یاران دور از درد من                                         بی خبر از جان غم پرورد من

گرچه زان بندم رها می خواستند                                       دردم افزودند و جانم کاستند

آتش دل را ز بس دامن زدند                                           عاقبت آتش به جان من زدند

سوز عشقم ترک شادی بود وبس                                      حاصل من ,نامرادی بود وبس

حالیا چون شاخ بی برگ وبرم                                         خسته از عشق وملول از دلبرم

روزوشب از اشک حسرت جرعه نوش                              دور از آن گل مانده, چون سوسن خموش

گریه ام چون شمع بزم آهسته است                                    دل کند زاری,ولی لب بسته است

در کفم از باغ الفت,خار ماند                                           رفت دل از دست و دست از کارماند

کرده ام خو با ملال خوشتن                                            برده ام سر ,زیر بال خوشتن

گلبن امید من بر باد رفت                                               نغمه ی شادی مرا, از یاد رفت

ذوق مستی ,در دل افسرده                                             زنده ی بی عشق ,کم از مرده نیست

[+] نوشته شده توسط delshekasteh در 18:20 | |